http://www.edn.com/index.asp?layout=mpd&industryid=45943&nid=2436&rid=833960678
بایگانی برق و الکترونیک
در فهرست زیر که توسط EDN تهیه شده لیست تمام پردازنده های سال ۲۰۰۵ به همراه توضیحی از آن ها موجود است:
http://www.edn.com/filtered/pdfs/contents/images/629308.pdf
صد محصول برتر مرتبط با الکترونیک در سال ۲۰۰۵ به انتخاب EDN:
http://www.edn.com/article/CA6290449.html?nid=2431&rid=833960678
همیشه خدا تو طراحی pcb می مونم که حالا اندازه trackها و فاصله شون و … رو چند بزارم. چند وقته می خوام یه راهنمای فارسی بر اساس اطلاعاتی که جمع کردم برای خلق الله بنویسم ولی تنبلی نمی ذاره. فی المجلی یکی از اطلاعات مفید رو که دم دستم هست معرفی می کنم تا وقتی حسی دست بده بقیه شونو مرتب بذارم.
یه کم قدیمیه ولی جدولاش به درد می خورن:
http://www.hta-bi.bfh.ch/E/ecad/PCB-Shop/route-pcb/standards_N.htm
http://www.hta-bi.bfh.ch/E/ecad/PCB-Shop/route-pcb/e2.html
منبع خوب:
www.pcb123.com/tutorials/PDF%20Documents/PCBDesignTutorialRevA.pdf
این مال altera هستش. اگه تئوری مطلب براتون جالبه بخونینش:
www.altera.com/literature/an/an224.pdf
اگه سیستم دیجیتالی طراحی می کنید:
shay.ecn.purdue.edu/~dsml/ece477/Refs/AN1259.pdf
کسایی که پروژه های برقی و علی الخصوص الکترونیکی تو ایران انجام می دن می دونن پیدا کردن قطعه چه مصیبت عظیمیه. فکر کنم قاعدتا باید این طور باشه که شما یه قطعه خاصی رو از روی سایت کمپانی سازنده پیدا می کنی و شماره شو یادداشت می کنی و بعد اگر تعدادش زیاده خودت سفارش می دی یا اگه کمتره به یه فروشگاه مشخصی که کارش اینه رجوع کنی و اگر داشت می خری و اگر نداشت می گی برات بیاره.
منتها از اون جایی که به لطف دید ارزشی که ما در سیاست خارجیمون داریم همه جوره تحریم هستیم و تازه اگه تحریم هم نبودیم بااین بازار سنتی قطعات الکترونیک ما (همون خیابون جمهوری) که با بازار های سنتی زمان صفویه هیچ فرقی نداره و فقط جنساش نوین شده هیچ چیزی رو حساب و کتاب نیست، پیدا کردن یه قطعه کار حضرت فیل هست.
در زیر چند تا از مشکلاتی که عمدتا همه درگیرش هستند رو می گم:
- شما قطعه موردنظرتون رو از روی اینترنت پیدا می کنید ولی اصلا و ابدا نمی دونید که تو بازار هست یا نه تنها راهش اینه که از هر جای تهران (و بلکه ایران) به خیابون جمهوری حول و حوش خیابون حافظ و سی تیر برید و از تمام مغازه های پاساژ هایی مثل امجد، توکل، عباسیان و فرقانی سوال کنید و ببینید اون قطعه رو دارن یا نه.
- شما در حال انجام پروژه ای هستید و قراره تا یه مدت دیگه نمونه اولیه شو به مشتری نشون بدید. با هزار بدبختی یه قطعه (یا حتی یه سوکت ساده) که کارتون رو راه می ندازه پیدا می کنید و می بینید که تو بازار به خوبی پیدا می شه بعد نمونه اولیه رو می زنید و می بینید کار می کنه. تایید مشتری و پرداخت قسط اول و… یک الی دو ماه طول می کشه. وقتی که قراره خرید اساسی قطعاتتون رو انجام بدید و کار رو مونتاژ کنید می بینید که از قطعه مزبور هیچ خبری نیست! مثل دیوانه ها تمام مغازه ها را ده بار سر می زنید ولی جنس مزبور آب شده و رفته داخل زمین. از یکی که می پرسید می گه این جنس ها حساب و کتاب نداره و حالت استوک ی مرتبه یکی وارد می کنه و بازار رو پر می کنه بعدش هم که تموم شد دیگه خبری ازش نمی شه. حالا مجبورید طراحی و همه چیز رو از اول انجام بدید.
- شما مطمئن می شید که قطعه ای که می خواهید در بازار ایران نیست و از اونجایی که تنها مجبور به استفاده از همون قطعه خاص تو پروژه تون هستید (مثلا یک ic که کار خاصی انجام می ده) تصمیم می گیرد که یکی دو عدد از اون رو بگید براتون وارد کنن تا اگه به دردتون خورد کار رو بر اساس همون طراحی کنید. وقتی به جاهایی که این کار رو می کنن رجوع می کنید با شرایط عجیب و غریبی مواجه می شید: حداق سفارش ۵۰۰ هزار تومن، تحویل جنس به قیمت یک و نیم برابر قیمت دلاری موجود روی سایت کمپانی سازنده، زمان تحویل آخرالزمان! … بی خیال انجام پروژه می شید.
یکی از کمبودهایی که واقعا احساس می شه یه سیستم اطلاع رسانی مناسب در این زمینه هست. تصور بکنید بتونید بدون رجوع به بازار قطعات موجود رو جستجو بکنید، بدونید کجا ها می شه پیداشون کرد، قیمت به دست بیارید و حتی سفارش خرید یا واردات قطعه بدید. یه جاهایی هستند که این کار رو می کنند ولی متاسفانه یا مثل http://www.icmarketiran.com/ پولی هستند که من هنوز نتونستم ازش استفاده بکنم و یا مثل http://www.araelectronic.com/ بعضا اطلاعاتشون ناقص و قدیمیه.
به عنوان اولین نوشته الکترونیکی:
پردازش سیگنال ها به شکل دیجیتال بسیار ساده تر و مقدور تر است. علت اینکه سیگنالهایی مانند صوت و تصویر را ابتدا با استفاده از A/D ها به سیگنال های دیجیتال تبدیل کرده و سپس پردازش می کنند و بعد در نهایت مجددا با استفاده از D/A ها مجددا به سیگنال آنالوگ تبدیل می کنند به خاطر این است که قدرت پردازشی شما روی سیگنال دیجیتال بیشتر است. پردازنده های دیجیتال در کل بسیار قوی تر هستند و کار با آن ها ساده تر است. ساخت حافظه و delay در دیجیتال از آنالوگ ساده تر است. کیفیت در سیگنال های آنالوگ بسیار شدید تر و سریعتر از سیگنال های دیجیتال از دست می رود. تمامی این دلایل باعث شده که علیرغم پهنای باند کمتر برای انتقال سیگنال های آنالوگ و همچنین اینکه سیگنال های طبیعی ذاتا آنالوگ می باشند، پردازش ها را روی سیگنال های دیجیتال تبدیل شده انجام دهیم.
سیگنال های تصویر و ویدیو نیز از این قاعده مستثنا نیستند. اما برای سیگنال های ویدیویی به علت اینکه پیچیدگی بیشتری دارند استانداردهای خاصی وضع شده تا شکل دیجیتال شده این سیگنال ها قابل استفاده باشند. از نمونه این استاندارد ها می توان به ITU-R BT.656/601 ویا نمونه امریکایی SMPTE 125M اشاره کرد که تصویر موازی دیجیتال هستند. به علت پیچیدگی سیگنال دیجیتال و همچنین پیچیدگی و تنوع استاندارد (PALوNTSCوSECAM) سیگنال آنالوگ با استفاده از مبدل های ساده دیجیتال به آنالوگ و آنالوگ به دیجیتال نمی توان این تبدیل را انجام داد به همین خاطر طبق معمول این موارد شرکت های تولید کننده مدارات مجتمع، ICهایی به منظور این کار طراحی کرده اند که این تبدیل ها را خود به خود انجام می دهد. از جمله این شرکت ها می توان موارد زیر را نام برد:
Analog Devices
Cirrus Logic
Conexant
Philips
و …
به مداراتی که کار تبدیل سیگنال تصویر آنالوگ baseband به سیگنال دیجیتال را انجام می دهند Video Decoder و مداراتی که سیگنال دیجیتال را به سیگنال آنالوگ تبدیل می کنند Video Encoder گویند. به طور کلی Decoderهای ویدئو گران تر از Encoderها هستند (علت گران تر بودن کارت های گرافیک ورودی دار یا کارت های capture نسبت به موارد خروجی دار هم همین است).
