Get all the fools on your side and you can be elected to anything.
- Frank Dane
بایگانی ماه اسفند, ۱۳۸۵
خبر درگذشت رسول ملاقلی پور را دو، سه روز پیش خواندم. ملاقلی پور برای من در لیست کسانی جای داشت که همیشه کارهایشان را دنبال می کردم. بسیاری از اشخاص این لیست من کسانی هستند که دنیای درونشان، دغدغه هایشان و حس های درونی خود را می توانند برای من مخاطب روی پرده سینما وصف کنند و این کار را با مهارت انجام می دهند به طوری که نه به واسطه رعایت اصول سینمای داستان گوی عامه پسند ردپایی از آن دنیای ذهنی بکر درونی خودشان باقی نماند، و نه اینکه حاصل کار آنقدر نامتعارف شود که تحمل آن برای طول مدت فیلم زجرآور شود. از خود ملاقلی پور وقتی در مورد گسست های زمانی و مکانی فیلم های مؤخرش می پرسیدند و پاسخ هایش برای اقناع کارگر نمی افتاد، در پایان می گفت این روش فیلم ساختن من است. من اینطوری بلدم فیلم بسازم و حرفم را بزنم. هر چند که شاید گاهی اوقات زیاده روی می کرد ولی به نظرم راست می گفت.
مگر تمام قدرت یک فیلمساز (یا به عبارت بهتر یک فیلمساز مولف) یک آهنگساز، یک نقاشی یا به طور کلی یک هنرمند چه باید باشد؟ آیا این نیست که بتواند تجربه های درونی خود را با مخاطب در میان بگذارد و او را همراه کند؟ این مسئله منکر اهمیت گیشه نیست. چه، اگر صحیح انجام شود فروش و اقبال عمومی را هم با خود خواهد داشت. این تجربیات، احساسات و یا خاطرات لزومی ندارد که از نوعی خاص (عاشقانه، عرفانی و یا هیجانی) باشد. حتی می تواند دیگر عواطف و احساسات مشترک را هم شامل شود. ملاقلی پور از این جهت منحصر به فرد بود که خشونتی که در جنگ لمس کرده بود، نفرتی که از بعض افراد متظاهر داشت(قارچ سمی)، هم دردی با یک سرباز قدیمی که تمام خانواده اش را به خاطر شلک توپخانه ای که باید منهدم می کرد از دست داده بود(مزرعه پدری) را همه با هم با ما به اشتراک می گذارد. صحنه هایی مثل بریدن گلوی رزمنده ایرانی توسط یک عراقی در هیوا، نحوه اعتراض چند جوان که برای سرقت از یک مغازه در ماشین نشسته اند به سخنرانی یک سیاستمدار که از رادیو پخش می شود، ورود یک زن جنوبی به پایگاه عراقی هایی که به او تجاوز کرده اند و منفجر کردن خودش از دریچه دوربین برادرش در مزرعه پدری برای من از جمله صحنه های به یاد ماندنی سینماست.
روحش شاد…
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.مطلب در ذهن هست و حس نوشتنش نیست.
